1) عبارت IP مخفف Internet Protocol است. هرگاه که کاربري به اينترنت متصل مي شود به صورت خودکار يک شماره واحد چهار رقمي به وي اختصاص داده مي شود که در اصطلاح به آن نشاني پروتکل اينترنتي گفته مي شود. پروتوکل اينترنتي کاربر نشان دهنده چگونگي رفت و آمد اطلاعات از رايانه وي به يک وب سايت و برعکس آن است. ممکن است با هر بار اتصال به اينترنت از طريق شرکت ارائه دهنده سرويس هاي اينترنتي، IP کاربر هم عوض شود. که در اين صورت به آن يک IP پويا گفته مي شود.نشاني IP در زمينه ثبت سايت در موتورهاي جستجو بسيار مهم هستند چرا که برخي از موتورهاي جستجو با شناسايي IP از ثبت شدن سايت ها توسط برخي از آنها جلوگيري مي کنند. 2) اين آدرس با استفاده از پروتکل اينترنت براي شناسايي هر کامپيوتري روي شبکه مورد استفاده قرار ميگيرد. يک ادرسIP از 4 عدد تشکيل شده است که اين اعداد در بازه 0 تا 255 تغيير کرده است و توسط ( . ) از هم جدا مي شوند. 3) مخفف عبارت اينترنت پروتكل است و شماره اختصاصي است که به هر كامپيوتر هنگام تماس با اينترنت از طريق شرکت خدمات دهنده اينترنت اختصاص مي يابد. هر ماشين بر روي اينترنت داراي يک آدرس منحصر بفرد IP است. سرويس دهندگان اينترنت داراي آدرس هاي IP ثابت ( ايستا) بوده که تغيير نخواهد کرد. کامپيوتري که با استفاده از آن به اينترنت متصل مي گرديد ، داراي يک IP متغير بوده که توسط ISP مربوطه به شما اختصاص داده مي شود. آدرس IP تخصيص يافته در طول مدت اتصال به اينترنت ( يک جلسه کاري ) ثابت بوده و تغيير نخواهد کرد. آدرس IP نسبت داده به شما در آينده و تماس مجدد با ISP ممکن است تغيير نمايد. مراکز ISP براي هر يک از پورت هاي خود يک IP ايستا را نسبت مي دهند. بديهي است در آينده با توجه به پورت مورد نظر که در اختيار شما قرار داده مي شود، ممکن است آدرس IP نسبت به قبل متفاوت باشد. 3) هر ماشين موجود در اينترنت داراي يک شماره شناسائي منحصر بفرد است. اين شماره شناسائي ، آدرس IP)Internet Protocol) ناميده مي گردد. پروتکل فوق مشابه يک زبان ارتباطي مشترک براي گفتگوي کامپيوترهاي موجود در اينترنت است . پروتکل ، به مجموعه قوانيني اطلاق مي گردد که با استناد به آن گفتگو و تبادل اطلاعاتي بين دو کامپيوتر ميسر خواهد شد. IP داراي فرمتي به صورت: 211.27.65.138 است. به خاطر سپردن آدرس هاي IP به منظور دستيابي به کامپيوتر مورد نطر، مشکل است . بدين منظور هر کامپيوتر داراي نام انحصاري خود شده و از طريق سيستمي ديگر ، آدرس IP به نام درنظر گرفته شده براي کامپيوتر ، نسبت داده مي شود. در آغاز شکل گيري اينترنت ، تعداد کامپيوترهاي موجود در شبکه بسيار کم بود و هر کاربر که قصد استفاده از شبکه را داشت ، پس از اتصال به شبکه از آدرس IP کامپيوتر مورد نظر براي برقراري ارتباط استفاده مي کرد. روش فوق ماداميکه تعداد کامپيوترهاي ميزبان کم بودند، مفيد واقع گرديد ولي همزمان با افزايش تعداد کامپيوترهاي ميزبان در شبکه اينترنت ، کارآئي روش فوق بشدت افت و غيرقابل استفاده گرديد. به منظور حل مشکل فوق از يک فايل ساده متني که توسط " مرکز اطلاعات شبکه " (NIC) پشتيباني مي گرديد ، استفاده گرديد.بموازات رشد اينترنت و ورود کامپيوترهاي ميزبان بيشتر در شبکه ، حجم فايل فوق افزايش و بدليل ساير مسائل جانبي ، عملا" استفاده از روش فوق براي برطرف مشکل " تبديل نام به آدرس " فاقد کارآئي لازم بود. درسال 1983 ، سيستم DNS(Domain Name System) ارائه گرديد. سيستم فوق مسئول تطبيق نام به آدرس، بصورت اتوماتيک است . بدين ترتيب کاربران اينترنت به منظور اتصال به يک کامپيوتر ميزبان ، صرفا" مي تواتند نام آن را مشخص کرده و با استفاده از DNS ، آدرس IP مربوطه آن مشخص تا زمينه برقراري ارتباط فراهم گردد.
سيستمي براي ايجاد پيوند در بخشي از يک عکس که به توضيحات و يا تصاوير جديد ختم شود به عنوان نمونه عکسي از کرده زمين را تصور کنيد که قسمت هاي مختلف آن لينک مي شوند که کليک روي آنها کاربر را به اطلاعات بيشتري نسبت به آن محل ارائه مي دهد.
پخش صدا يا تصور يا سيگنالها توسط اينترنت، پخش اينترنت شامل ايستگاههاي سنتي پخش امواج از طريق فضا است که سيگنالهاي خود را به اينترنت انتقال ميدهند. ايستگاههاي خاص اينترنت نيز به ايستگاههاي پخش اينترنت تعلق دارند. شنوندگان نرم افزار صوتي اينترنت مانند Real Audio را به کار ميبرند.
مخفف عبارت Integrated Services Digital Network است.اساس طراحي تکنولوژي ISDN به اواسط دهه 80 ميلادي باز ميگردد که بر اساس يک شبکه کاملا ديجيتال پي ريزي شده است. در حقيقت تلاشي براي جايگزيني سيستم تلفني آنالوگ با ديجيتال بود که علاوه بر داده هاي صوتي، داده هاي ديجيتال را به خوبي پشتيباني کند. به اين معني که انتقال صوت در اين نوع شبکه ها به صورت ديجيتال مي باشد. در اين سيستم صوت ابتدا به داده ها ي ديجيتال تبديل شده و سپس انتقال مي يابد .
نوع ديگر B-ISDN يا ISDN با پهناي باند پايين است که براي استفاده هاي شخصي طراحي شده است . در
N-ISDN دو استاندارد مهم وجود دارد. BRI و PRI . نوع PRI براي ارتباط مراکز تلفن خصوصي (PBX ) ها با مراکز تلفن محلي طراحي شده است . E1 يکي از زير مجموعه هاي PRI است که امروزه استفاده زيادي دارد . E1 شامل سي کانال حامل (B-Channel ) و يک کانال براي سيگنالينگ ( D-Channel) ميباشد که هر کدام 64Kbps پهناي باند دارند .
بعد از سال 94 ميلادي و با توجه به گسترش ايتنرنت ، از PRI ISDN ها براي ارتباط ISP ها با شبکه PSTN استفاده شد که باعث بالا رفتن تقاضا براي اين سرويس شد. همچنانکه در ايران نيز ISP هايي که خدمات خود را با خطوط E1 ارايه مي کنند روز به روز در حال گسترش است .
نوع ديگر ISDN، BRIاست( نوعي که در کيش از آن استفاده شده ) که براي کاربران نهايي طراحي شده است. اين استاندارد دو کانال حامل 64Kbps و يک کانال براي سيگنالينگ با پهناي باند 16kbps را در اختيار مشترک قرار مي دهد .اين پهناي باند در اواسط دهه 80 ميلادي که اينترنت کاربران مخصوصي داشت و سرويسهاي امروزي همچون HTTP ، MultiMedia ، Voip و .... به وجود نيامده بود ، مورد نياز نبود همچنين براي مشترکين عادي تلفن نيز وجود يک ارتباط کاملا ديجيتال چندان تفاوتي با سيستمهاي آنالوگ فعلي نداشت و به همين جهت صرف هزينه هاي اضافي براي اين سرويس از سوي کاربران بي دليل بود و به همين جهت اين تکنولوژي استقبال چنداني نشد . تنها در اوايل دهه 90 بود که براي مدت کوتاهي مشترکين ISDN افزايش يافتند . پس از سال 95 نيز با وجود تکنولوژيهايي با سرعتهاي بسيار بالاتر مانند ADSL که سرعتي حدود8Mb/s براي دريافت و 640Kb/s را براي دريافت با هزينه کمتر از ISDN در اختيار مشترکين قرار ميدهد ، انتخاب ISDN از سوي کاربران عاقلانه نبود.
در حقيقت مي توان گفت کهISDN BRI تکنولوژي بود که در زماني به وجود آمد که نيازي به آن نبود و زماني که به آن نياز احساس مي شد ، با تکنولوژيهاي جديد تري که سرعت بالاتر و قيمت بيشتر داشتند جايگزين شده بود .
بيمه اعتباري. بيمه اعتباري نسبت به پرداخت و تسويه بدهي کارتهاي اعتباري افرادي که به هر دليل کار خود را از دست داده اند و يا ناتواني و يا فوت ، اقدام مي نمايد.
