تبليغاتX
پرسش از فرنود حسنی

پرسش از فرنود حسنی

بنر پیامی تبلیغاتی است که به شکلی هنری، شامل متون و تصاویر زیبا روی صفحات وب سایتها ظاهر می شود و بینندگان را به سایت آگهی دهنده  و یا صفحه مشخصات کالاهدایت می‌نماید. بنر های استاندارد 468 ویا 120 پیکسل پهنا و 60 پیکسل ارتفاع دارد و معمولا در بالای صفحه وب قرار می گیرد. بنرهای کوچکتر، که به بنر "بند انگشتی" یا "تمبر پستی" معروفند، معمولا در نقاط دیگر (حاشیه راست یا چپ) صفحه جای داده می شوند.  بنر ها را می‌توان به صورت ثابت، چرخشی(Rotation)، یا از طریق سیستمهای مدیریت پخش آگهی روی صفحات وب قرار داد.

در حالت دوم، که بنرها از طریق سیستم مدیریت بنر پخش می‌شوند، مدیریت سیستم ، آگهی‌ دهنده (Advertiser) و پخش‌کننده آگهی (Publisher) می‌توانند بر چگونگی پخش بنرها نظارت و آن را اداره کنند. سیستمهای مدیریت پخش بنر این نوع تبلیغات را از صورت غیرحرفه‌ای خارج و آن را در سطحی گسترده، نظارت پذیر و حرفه‌ای مطرح می‌کنند. مزیت مهم بنر این است که به صورت فعال عمل می‌کند و مشتری را به سایت آگهی دهنده می‌کشاند. تهیه بنر به سرعت و با هزینه کم امکان پذیر است و در طراحی آن می‌توان از جاذبه ها و تکنیکهای مختلف مانند گرافیک، عکس و انیمیشن استفاده کرد. بعلاوه به کمک سیستمهای خودکار تحت وب، نظارت و مدیریت پخش بنر بسیار دقیق و آسان است. این

منبع: http://www.tabliq.com/article/whatbanner.htmترنتی
 

+ نوشته شده در  یکشنبه 1387/01/25ساعت 11:50  توسط فرنود حسنی  | 

جاوا یک زبان برنامه نویسی است که در اوایل دهه 90 توسط Java Soft ، بخش نرم افزاری شرکت Sun توسعه داده شد . هدف آن بود که جاوا زبانی ساده ، قوی و همه منظوره باشد . جاوا تمام جنبه های مثبت C و ++C را در خود دارد ، و آن چیزهایی که برنامه نویسان ++C از آن نفرت داشته اند ( مانند وراثت چند گانه ، تحریف اپراتورها و اشاره گرها ) را به کناری گذاشته است .
مهمترین ویژگیهای جاوا این است که اساساً شیء گرا است . اولین ادعای OOP توانایی استفاده مجدد از کد است : چیزی که ++C با تمام ادعاهایش هرگز نتوانست بدان دست یابد . اما در اولین قدم خواهید دید جاوا در این زمینه تا چه حد اندازه صحت دارد . تصورش را بکنید که با صرف کمی وقت بتوانید برنامه ای بنویسید که در سیستم های ویندوز ، یونیکس و مکینتاش براحتی اجرا شود . همین که یک شرکت نرم افزاری بتواند برای تمام پلاتفرم های موجود در آن واحد پروژه ای را تولید کند ( و مقادیر عظیمی پول صرفه جویی کند ) خود می تواند بهترین دلیل اقبال جاوا باشد و امروز دیگر همه ( و نه فقط شرکتهای نرم افزاری ) به سمت جاوا کشیده شده اند . با این ویژگی ( استقلال از پلاتفرم ) یک برنامه نویس می تواند برای سیستمی برنامه بنویسد که هرگز با آن کار نکرده است . این ویژگی اصلی ترین علت توفیق جاوا در اینترنت است . اینترنت شبکه پیچیده ای است از میلیونها کامپیوتر مختلف در سراسر دنیا ، و مقاومت در مقابل این وسوسه که بتواند برنامه ای بنویسد که روی تمام این سیستم های متفاوت و نا متجانس اجرا شود چندان ساده نیست .
جاوا یک زبان بسیار ساده است چون شما را وادار نمی کند تا در محیط جدید ( و نا آشنایی ) کار کنید و این برای کسانی که اطلاعات فنی ناچیزی درباره کامپیوتر دارند بسیار مهم است . ساختار زبان جاوا در نگاه اول بسیار شبیه C و ++C است و این به هیچ وجه تصادفی نیست . C زبانی است ساخت یافته و ++C زبانیست شیء گرا و مهمتر از همه قسمت اعظم برنامه نویسان دنیا از آنها استفاده می کنند از سوی دیگر این شباهت حرکت به طرف جاوا را برای این قبیل افراد ساده خواهد کرد بنابراین طراحان جاوا برای اجتناب از دوباره کاری از زبانهای C و ++C بعنوان مدل استفاده کردند .
جاوا با دور انداختن اشاره گرها و بر دوش کشیدن بار مدیریت حافظه ، برنامه نویسان C و++C را برای همیشه از این کابوس ها رهایی بخشیده است . علاه بر آن چون جاوا زبانی برای اینترنت است ، از ایمنی و حفاظت ذاتی بالایی برخوردار است . طراحان جاوا از ابتدا یک محیط برنامه نویسی امن را مد نظر داشته اند . مسئله حفاظت سیستم ها رابطه تنگاتنگی با اشاره گرها دارد . اکثر مهاجمان برای ورود غیر قانونی به سیستم های دیگران از این اشاره گرها استفاده می کنند و جاوا با حذف اشاره گرها این راه را سد کرده است . جاوا مکانیزم های حفاظتی دیگری هم دارد که در جای خود به آنها اشاره خواهیم کرد .
+ نوشته شده در  یکشنبه 1387/01/25ساعت 11:47  توسط فرنود حسنی  | 

آزمون IELTS برای ارزیابی توانایی های انگلیسی کسانی طراحی شده است که مایلند در محیط های انگلیسی زبان کار یا تحصیل نمایند. آزمون IELTS چهار مهارت زبانی یعنی خواندن ، نوشتن ، شنیدن و مکالمه را در ۹ سطح مختلف ، از کسانی که هیچگونه سر و کاری با زبان انگلیسی ندارند تا کسانی که از آن در سطح تخصصی استفاده می کنند ، در بر می گیرد.

IELTS در موسسات آموزشی کشورهای بریتانیا ، استرالیا ، نیوزیلند و بطور روز افزونی در کشور کانادا بعنوان مهارت های زبانی لازم برای ورود به هزاران دوره آموزشی در دانشگاه ها و کالج های مختلف مورد قبول می باشد .IELTS  همچنین توسط شورای عمومی پزشکی بریتانیا و نیز شورای پزشکی استرالیا پذیرفته شده است.

آزمون IELTS در نزدیک به ۲۰۰مرکز در بیش از ۱۰۰ کشور جهان و از جمله ۲۹ مرکز در بریتانیا برگزار می شود.

IELTS بطور مشترک توسط بریتیش کانسیل ، سندیکای امتحانات محل کمبریج (UCLES) و موسسه آموزشی IDP استرالیا اداره می شود.

 

آزمون از چه اجزایی تشکیل شده است؟ این

 

بطور کلی دو نسخه مختلف از آزمون IELTS وجود دارد : دانشگاهی و عمومی

نسخه دانشگاهی این آزمون باید توسط کسانی که مایلند در مقاطع کارشناسی و تکمیلی در کشورهای فوق الذکر تحصیل کنند ، گذرانده شود.

نسخه عمومی آزمون مخصوص کسانی است که مایلند در کشورهای انگلیسی زبان کار کنند ، آموزش های حرفه ای ببینند یا تحصیلات متوسطه خود را تکمیل نمایند.

هر دو نسخه آزمون دارای 4 بخش هستند و همیشه به ترتیب زیر برگزار می شوند.

  • شنیدن (40 دقیقه)

  • خواندن (60 دقیقه)

  • نوشتن (60 دقیقه)

  • مکالمه (10-15 دقیقه برای هر متقاضی)

آزمون خواندن ، سرعت و دقت شما را در درک اطلاعات کلی یک متن ارزیابی می کند.

آزمون نوشتن ، کیفیت و نحوه بیان افکار شما را در یک مقاله یا گزارش رسمی ارزیابی می کند.

در بخش شنیدن ، میزان درک شما از مکالمات روزمره انگلیسی و نیز موقعیت های رسمی تر مانند کلاس درس و سمینار ارزیابی می شود.

آزمون مکالمه ، میزان توانایی شما را در بیان نظرات خود و طرح سوال در موقعیت های مختلف مورد ارزیابی قرار می دهد.

 

نحوه طبقه بندی ارزیابی

 

آزمون IELTS میزان توانایی های زبان افراد آزمون شده را تعیین می کند. در این آزمون نمره قبولی یا مردودی وجود ندارد ، بلکه در آن طیفی از نمرات داده می شود که طی آن توانایی های شما در هریک از آزمون های چهارگانه و نیز نمره عمومی شما تعیین شده است. وقتی شما درخواست ورود به دانشگاه یا کالجی را تسلیم می کنید آنها تعیین می کنند که برای پذیرش در هر دوره آموزشی شما چه طیفی از نمرات مختلف را باید بدست بیاورید.

+ نوشته شده در  یکشنبه 1387/01/25ساعت 11:46  توسط فرنود حسنی  | 

در اوايل دهه ۱۹۸۰ در موسسه سرن (مركز تحقيقات هسته اى اروپا)، دانشمندى به نام تيم برنرزلى گسترش اتصال درونى رايانه هاى دنيا را مطرح كرد و پيش بينى كرد كه در آينده بتوان به تمام اطلاعات و فايل هاى مرتب مربوط به فيزيك دسترسى يافت. در ۱۹۸۸ اولين برنامه كاربردى فرامتن منتشر شد و در مارس ۱۹۸۹ برنرزلى به همراه روبرت كايليائو براى شروع كار پروژه اى را ايجاد كرد كه از طريق شبكه رايانه اى دستيابى به فرامتن را فراهم مى كرد. پروژه اى به نام «تار عنكبوتى وب» كه شامل شبكه اى از پيوندها بود. در واقع هدف اصلى آن، اشتراك مسائل تحقيقاتى و همكارى ميان فيزيكدانان در نقاط مختلف بود. شبكه وب در ماه مه ۱۹۹۱ پس از تحقيقات گسترده با نام وب در سرن منتشر شد و در سال ۱۹۹۳ به عموم معرفى گرديد. شبكه جهانى وب يكى از جديدترين خدمات اطلاع رسانى در اينترنت است كه نسبت به ديگر ابزارها و خدمات اينترنت به سرعت در حال رشد و گسترش است و بسيارى از صاحب نظران عقيده دارند كه ظهور شبكه جهانى وب با قابليت ارائه تصاوير گرافيكى رنگى، فيلم، صوت و متن همراه با پيوندهاى فرامتنى مهمترين دليل رشد روزافزون استفاده از اينترنت است، به طورى كه مشتاقان
به كارگيرى وب به سرعت در حال افزايش اند. طبق گزارش هاى آمارى در ژوئن سال ۱۹۹۳ تنها ۱۳۰ سايت وب بر روى اينترنت قابل دسترسى بود در حالى كه اين ميزان تا ماه ژوئن سال ۱۹۹۵ به بيش از ۲۳ هزار سايت وب رسيد. همچنين طبق برآورد شركت ديناكوئست تا پايان سال ۱۹۹۷ بيش از ۸۰ ميليون رايانه به اينترنت متصل شد كه رشدى معادل ۷۱ درصد را نسبت به سال ۱۹۹۶ نشان مى دهد. CERN در سال ۱۹۹۳ وب را براى استفاده به طور رايگان آزاد اعلام كرد. وب جذب كاربران در خارج از دنياى آموزشى را نيز آغاز كرده است. سازمان سرن، وب را در اختيار علاقه مندان به آن قرار داده است.
• وب، نه اينترنت
امروزه كاربران كامپيوتر سراسر جهان به استفاده از وب و اطلاعات گرافيكى آن گرايش دارند. از اين روى، اكثر رسانه ها، اكثر كاربران كامپيوتر، و حتى بسيارى از مشاغل وصل-خط از اصطلاح «وب جهان پهنا» و «اينترنت» به يك معنى استفاده مى كنند. اما وب فقط بخشى از اينترنت بزرگ است. چون اينترنت شامل Telnet،FTPو حوزه هاى ديگر و همچنين كابل ها، كامپيوترها، و سيم هاى خود شبكه نيز مى شود. وب در بالاى اينترنت قرار دارد و در واقع رابط اينترنت است. يك قرارداد مخصوص اينترنت قرارداد يا پروتكل HTTP، است و اين پروتكل است كه استفاده از وب را در اينترنت ممكن مى ند. مهمترين هدف اينترنت آن است كه كاربران بتوانند از اطلاعات ذخيره شده در كامپيوتر كاربر ديگر بهره بگيرند. وب يك روش جذاب براى بهره گيرى از اطلاعات ذخيره شده در كامپيوترهاى خدمات دهنده (Server) پراكنده شده در اينترنت است. خدمات دهنده هاى FTP، Telnet و ساير خدمات دهنده ها هستند. در واقع، بعضى از شركت ها از يك كامپيوتر براى چند پروتكل مبادله داده هاى مختلف بهره مى گيرند. تنها اختلاف بين خدمات دهنده FTP و خدمات دهنده وب در نرم افزار سازگار با HTTP است كه مى تواند اطلاعات را با برنامه مرورگر مبادله كند. بسيارى از خدمات دهنده هاى وب رده پايين از انواع پى سى هاى مبتنى بر پردازنده هاى اينتل هستند، در حالى كه خدمات دهنده هاى رده متوسط اغلب كامپيوترهاى قدرتمند هستند. خدمات دهنده هاى وب رده بالا معمولاً كامپيوترهاى يونيكس هستند و مى توانند مقدار انبوهى از ترافيك مرتبط با وب را اداره كنند. خدمات دهنده هاى وب و مرورگرهاى وب با استفاده از HTTP با يكديگر ارتباط برقرار مى كنند تا بتوانند داده هاى وب را كه خود به زبان HTML نوشته شده اند مبادله كنند. برنامه مرورگر مى تواند قطعات نوشته شده به اين زبان را تفسير كند و بعد صفحه مرتبط با آن را به نمايش درآورد. رمز وب، در فراپيوندهاى موجود در دل كدهاى HTML است. بنيان وب بر فلسفه فراپيوندها استوار است. هر كلمه يا تصويرى در هر صفحه وب مى تواند يك رابط به يك سند ديگر باشد. دسترسى به اطلاعات در FTP يا Telnetيا هر دو پروتكل مبادله اطلاعات ديگر اينترنت به اين سادگى نيست. وب يك برنامه در حال تغيير و تكامل است و از نقش اوليه خود در ارتباطات دانشگاهى پا فراتر نهاده و براى نشر انواع اطلاعات به شكل جالب توجه براى مخاطبان اينترنت، در نظر گرفته شده است. براى كاربران جديد اينترنت، وب يك رابط چندمنظوره برنامه هاى كاربردى شبكه است كه مرز ميان آنها را پنهان ساخته است. رشد و گسترش كاربرد وب به دليل قابل استفاده بودن در محيط چند رسانه اى همچنان ادامه دارد. HTML زبان جهانى وب است و نيز زبانى است براى تنظيم صفحاتى كه مى توانند انواع اطلاعات متنوع وب را نمايش دهند و همچنين براى ايجاد اسناد و رابطه ميان آنها مورد استفاده قرار مى گيرد. تصاوير رنگى كه بر روى وب ديده مى شود فرم هايى كه پر مى كنيد و نوارهايى كه در حال عبور بر روى صفحه اى ديده مى شود محصولاتى از زبان وب جهانى يا HTML است. شركت هاى نرم افزارى مختلف برنامه هاى خواندن و نوشتن HTML خاص خود را دارند و به فروش مى رسانند، اما هيچ يك مالكيت HTML را ندارند. HTML استاندارد بين المللى است كه توسط فرآيند سياسى پيچيده اى نگهدارى و روزآمد مى شود و تا به حال به شكل بسيار خوبى عمل كرده است. مرورگر وب برنامه اى است براى تبادل اطلاعات با خدمت دهنده هاى وب موجود در اينترنت. با برنامه مذكور مى توان اسناد مورد نظر را نمايش داد. هر مرورگر بايد حداقل قادر به درك HTML و نمايش متن باشد. اما توقع كاربران اينترنت در طى سال هاى اخير افزايش يافته است. يك مرورگر وب بسيار ايده آل، تجربه چند رسانه اى كاملى را با تصاوير، صدا، ويديو، و حتى تصاوير سه بعدى در اختيار مى گذارد. عموماً Netscape Navigator و Internet Explorer شركت ميكروسافت مشهورترين مرورگرها هستند. هر دوى آنها مرورگرهايى با بالاترين سطح هستند و رقابت تنگاتنگى در بين آنها وجود دارد. هر دوى آنها به طور مرتب روزآمد مى شوند. بنابراين بهتر است هميشه نيم نگاهى به سايت وب Netscape و ميكروسافت داشته باشيد تا ببينيد كه نگارش هاى جديد موجودند يا خير. هر دوى آنها به طور رايگان از طريق اينترنت قابل دسترسى اند. اولين مرورگر وب موزائيك ناميده مى شد و هم اكنون نيز ويرايش هاى جديدى از آن در دسترس است. در ژانويه ۱۹۹۲ از طريق FTP در اختيار عموم قرار گرفت. در سند مقدمه CERN يك ارتباط فوق متنى وجود دارد كه شما را به منابع دسته بندى شده از روى نوع برنامه كاربردى (يعنى www,WAIS, FTP ,gopher) هدايت مى كند. با پرش به اين سياهه، برنامه مرورگر سندى را به ميان مى آورد كه دروازه اى به سوى برنامه هاى ديگر اينترنت است. از اين صفحه وب مى توانيد به برنامه ها يا منابع اطلاعاتى متعددى برويد برخى از اين خدمات (Telnet, gopher, FTP archie) هستند. علاوه بر اين، نگارش فوق متنى سياهه خدمات اينترنت را نيز خواهيد يافت كه ارتباط شما را به منابع متعددى هدايت مى كند.
برخلاف بسيارى از فناورى هاى پيشرفته پردازش، مانند كامپيوتر شخصى يا اينترنت، ماهيت فناورى خدمات وب شفاف و روشن نيست، به همين دليل، تعاريف گوناگونى از آن ارائه شده كه تقريباً هيچ يك از آنها با ديگرى يكسان نيست. خدمات وب، هم به داده ها و هم به برنامه ها مى پردازد، اما نه به طور همزمان. بنابراين خدمات وب ممكن است به انتقال داده ها بين سيستم هاى كامپيوترى ناسازگار سهولت بخشد، يا ماجول هاى برنامه نويسى نوشته شده به زبان هاى مختلف و قابل اجرا و نصب در سيستم هاى ناسازگار را ارائه كنند و يا حتى با هم تركيب شده و برنامه هاى كاربردى بزرگترى را به وجود آورند. طبق اصطلاح رايج در اين صنعت، فناورى خدمات وب، يك پلت فرم مبتنى بر استانداردها براى يكپارچه سازى اينترنت است. براى دستيابى به درك مشتركى از خدمات وب، فرض كنيد كه مالك يك شركت متوسط توليدى هستيد كه با حدود ۲۰۰ عرضه كننده همكارى داريد. بيشتر اين عرضه كنندگان ترجيح مى دهند براى امور مربوط به انباردارى، فروش و ساير اطلاعات، با شركت شما، از طريق اينترنت در ارتباط باشند. از طرفى هر يك از شركت هاى عرضه كننده سخت افزار، نرم افزار وسايل ارتباطى خاص خود را دارند و شركت شما به منظور اشتراك اطلاعات با اين عرضه كنندگان بايد با سيستم هاى كامپيوترى هر يك از آنها آشنا شود. همچنين عرضه كنندگان بايد درباره سيستم شما اطلاعات كافى داشته باشند. زيرا بدون اين دانش متقابل، نه شركت شمار توانايى طراحى و ايجاد ارتباط بين سيستم ها و اجراى طرح و حفظ و نگهدارى آن را خواهد داشت و نه ديگر عرضه كنندگان. برخى از خدمات وب كه ممكن است نقش مهمى را ايفا كنند، عبارتند از: - انتقال داده بين سيستم هاى سازگار - توزيع و به روزرسانى برنامه هاى كاربردى- فروش بخش هايى از برنامه هاى كاربردى- ميزبانى برنامه هاى كاربردى- ارائه خدمات اشتراك داده ها- يكپارچه سازى برنامه هاى كاربردى موجود- ايجاد قابليت پردازش موازى (در بالاترين سطح ممكن) يكى از عناصر مهم ديگر در خدمات يا سرويس هاى وب، فرايند توليد و استفاده از آن است.ارائه كنندگان خدمات وب درباره محتواى اين خدمات، يعنى داده ها و برنامه نويسى و يا هر دو تصميم مى گيرند. خدمات وب ممكن است شامل داده ها يا برنامه مربوط به پيش بينى وضعيت هواى يك شهر باشد. به ويژه، اگر براى ارائه اين سرويس وب برنامه نويسى هم انجام شده باشد، آنگاه ارائه كننده خدمات درباره عملكرد يا وظايف خدمات تصميم مى گيرد. به علاوه اين خدمات ممكن است حاوى يك فرآيند محاسبه يا انجام مبادلات باشد. تامين كنندگان خدمات همچنين مى توانند درباره شرايط دسترسى مصرف كنندگان به اين خدمات و حق اشتراك و تاييد هويت آنها نيز تصميم بگيرند. به طور كلى، تامين كنندگان خدمات وب يك بسته نرم افزارى توليد مى كنند كه حاوى خدمات مفيدى است. مصرف كنندگان مى توانند با مراجعه به يك فهرست، حاوى تعداد بسيار زيادى از خدمات، موضوع مورد نياز خود را جست وجو كنند. محتواى خدمات وب ممكن است بسيار كوچك (در حد يك بيت) يا بسيار بزرگ (در حد يك برنامه كامل) باشد. اما به دليل اهميت عملكرد آن با حجم بيشتر خدمات وب متوسط است و دريافت آن از شبكه مستلزم صرف زمان زيادى نيست. بنابراين محتوا و كاربردهاى خدمات وب، محلى كه در دسترس قرار مى گيرند و نحوه استفاده كاربران از آنها بسيار متنوع است. به عبارت ديگر توان بالقوه زيادى در اين بازار وجود دارد.
خدمات وب به دو گروه اصلى «جاوا» و «مايكروسافت» تقسيم مى شوند. اما درباره اينكه كدام يك از اين دو گروه بهترين روش ممكن را عرضه مى كنند، اختلاف نظر وجود دارد. مايكروسافت از يك استراتژى دو مرحله اى با يك ساختار متحد كننده، يعنى معمارى NET بهره مى برد. برنامه هاى «visuals tudio.net» و «NET SERVER» ابزارهاى توسعه خدمات وب را به برنامه نويسان و شركت هاى نرم افزارى ارائه مى دهند و برنامه «Net my services» كه مايكروسافت با آن به خدمات وب خود شامل NET ALERTS (خبر و اطلاعات)، NET WALLET (تاييد خريد) و NET INBOX (پست) را به فروش مى رساند. اما در گروه جاوا و به ويژه براى خدمات وب تحت (Java 2 Enterprise Edition J2EE) چند شركت بزرگ از جمله سان مايكرو و سيستمز، آى.بى.ام، هيولت پاكارد و اوراكل قرار مى گيرند. اعضاى اين گروه در واقع فقط به لحاظ انگيزه رقابت با مايكروسافت، اتفاق نظر دارند. مايكروسافت ظاهراً از نظر خدمات وب پيشرفت بيشترى از جاوا كرده است. اما جاوا در مجموع از مايكروسافت جلوتر است. كسانى كه در زمينه پردازش تجربه كافى دارند، از مدت ها پيش با فكر توزيع داده ها و برنامه هاى كاربردى از طريق شبكه آشنا بوده اند. در واقع، منشا اين طرح به چندين دهه گذشته، حتى در زمان ظهور كامپيوتر، برمى گردد. با هدف توليد فناورى براى پردازش توزيعى، تلاشهاى زيادى صورت گرفته است. براى مثالDCOM ،IIOP،CORBA
OSI نمونه هايى هستند كه فوراً به ذهن خطور مى كنند. بيشتر اين تلاش ها، كم و بيش موفق بوده اند اما به دليل پيچيدگى و دشوارى برنامه ريزى، هيچ يك از آنها به طور گسترده مورد قبول واقع نشده اند. در اين محتوا، خدمات وب به سه دليل مورد توجه قرار گرفته اند:
الف - پياده سازى آنها نياز به هوش و مهارت استثنايى ندارد. به عبارت ديگر، برنامه نويسان عادى هم مى توانند اين خدمات را راه اندازى كنند.
ب - اينترنت يك شبكه عمومى بسيار موفق ارائه مى كند كه از نظر تعداد كاربر با هيچ شبكه ديگرى قابل مقايسه نيست.
ج - استانداردهايى كه خدمات وب از آنها پيروى مى كنند تاكنون بيش از استانداردهاى قبلى مورد قبول واقع شده اند. مهمترين اين استانداردها، (Extenensible markup language) XML است. اين استاندارد كه كنسرسيوم وب جهانى (W3C) در اصل آن را براى تقويت HTML و ارائه قابليت هاى مورد نياز طراحى كرد، اساس بسيارى از استانداردهاى ديگر از جمله استانداردهاى خدمات وب را تشكيل مى دهد. استاندارد XML مسئول توصيف داده هايى است كه بخش عمده آنها با پيروى از استاندارد
Hyper Text Transfer Protocol) HTTP ) منتقل مى شوند.
پروتكل (Web Services Description Language) WSDL، تعاريف XML را براى قابليت هاى سطح بالا و جزئيات فنى خدمات وب ارائه مى كند. مجموعه اين پروتكل ها، اطلاعات و روال هايى را براى خدمات بسيار پيشرفته وب ارائه مى كند. در عين حال، اين پروتكل ها به دليل عدم پيچيدگى، قابل ايجاد و مديريت به وسيله برنامه هاى كامپيوترى هستند و نيز برنامه نويسان و كاربران ناگزير به پذيرش مسئوليت ايجاد و استفاده
از خدمات وب نيستند.

 

+ نوشته شده در  یکشنبه 1387/01/25ساعت 11:45  توسط فرنود حسنی  | 

یو اس بی ها (Universal Serial Bus) چگونه کار می کنند ؟
هر کامپیوتری که شما امروزه برای خانه یا محل کار خود می خرید ، دارای یک یا چند رابط USB می باشد که در پشت آن است. این رابطهای USB این اجازه را به شما می دهند که هر گونه وسیله ای اعم از Mouse یا Printer را به راحتی و آسانی به کامپیوتر خود وصل کنید.
سیستم عامل (OS) نیز USB را پشتیبانی می کند ، بنابراین نصب راه انداز سخت افزار (Driver) نیز سریع و راحت می باشد. در مقایسه با سایر روشهای اتصال سخت افزارها به کامپیوتر مثل Parallel Port و Serial Port و یا کارتهای مخحصوصی که در Case کامپیوتر خود نصب می کنید ، سخت افزارهای دارای USB به طور باورنکردنی ساده هستند.
در این بخش از دو دیدگاه به USB نگاه خواهیم کرد. هم از دیدگاه یک کاربر و هم از نظر فنی و خواهید آموخت که چرا سیستم USB بسیار منعطف می باشد و چرا می تواند بسیاری از دستگاهها و ابزارها را پشتیبانی نماید. براستی که سیستم خارق العاده ای است.

USB چیست ؟
هر فردی که حداقل دو تا سه سال با کامپیوتر آشنایی داشته باشد مشکلی را که USB سعی در حل آن دارد را می داند. در گذشته اتصال وسایل به کامپیوترها یک دردسر واقعی بود.
• Printer ها به وسیله Parallel Port مخصوص پرینتر به کامپیوتر وصل می شوند که در بیشتر کامپیوتر ها بیشتر از یک درگاه نبود. وسایل دیگری مثل ZIP Drive که در اتصال با کامپیوتر احتیاج به سرعت بالا دارند نیز از درگاه موازی استفاده می کردند که اغلب با موفقیت نسبی و سرعت کم همراه بودند.
• ولی مودم ها از درگاه سری استفاده می کردند و همچنین برخی از چاپگرها و چیزهای مثل Palm Pilots و دوربینهای دیجیتالی. اغلب کامپیوتر ها حداکثر دو درگاه سری دارند و در اغلب موارد بسیار کند می باشند.
• سخت افزارهای دیگری که نیاز به اتصال با سرعت بیشتری داشتند ، با کارتهای خودشان ارائه می شدند که این کارتها می بایست در شیار کارت در داخل Case کامپیوتر قرار می گرفتند. متاسفانه تعداد این شیار های کارت محدود می باشد و شما احتیاج به یک متخصص برای نصب نرم افزار برخی از این کارتها خواهید داشت.

هدف USB پایان دادن به این دردسرها می باشد.
USB یک راه استاندارد شده و راحت را برای اتصال تا 127 سخت افزار مختلف به یک کامپیوتر ، در اختیار شما قرار می دهد. هر سخت افزار می تواند حداکثر تا 6 مگابیت در ثانیه از پهنای باند استفاده کند ، که برای تعداد بسیاری از سخت افزارهای جانبی که اغلب مردم می خواهند به کامپیوتر خود متصل کنند به اندازه کافی سریع است. امروزه تقریبا تمام سخت افزارهایی که ساخته می شوند ، USB را دارا می باشند.

نمونه لیستی از واحدهای USB که شما می توانید بخرید به شرح زیر است :
• Printers
• Scanners
• Mice
• Joysticks
• Flight yokes
• Digital cameras
• Webcams
• Scientific data acquisition devices
• Modems
• Speakers
• Telephones
• Video phones
• Storage devices such as Zip drives
• Network connections


اتصال یک سخت افزار USB به کامپیوتر بسیار آسان است. درگاه USB را در پشت کامپیوتر پیدا کنید و اتصال دهنده USB را به آن متصل کنید.
چنانچه دستگاه شما جدید باشد ، سیستم عامل آن را به طور خودکار شناسایی کرده و دیسک راه انداز را می خواهد. چنانچه دستگاه نصب شده باشد ، کامپیوتر USB را فعال ساخته و شروع بع ارتباط می کند. (USB می تواند در هر زمان به کامپیوتر وصل و یا از آن جدا شود).
اغلب سخت افزارهای USB با کابل مخصوص خود ارائه می شوند و کابل یک فیش A دارد. در غیر اینصورت فیش آن به صورت B می باشد.
اتصال A به صورت UpStream به سمت کامپیوتر عمل می کند ، در حالی که اتصال B در جهت DownStream عمل کرده و به واحدهای مجزا متصل می شود. با استفاده از اتصال دهنده های مختلف در حالت Upstream و DownStream اختلال غیر ممکن است. اگر شما یک کابل اتصال دهنده B را به یک سخت افزار متصل کنید می دانید که کار خواهد کرد. به طور مشابه شما
می توانید هر اتصال دهنده A را به هر سوکت A متصل کنید و مطمئن باشید که کار خواهد نمود.

درگاه کم آورده اید ؟!
بیشتر کامپیوترهایی که ما امروزه استفاده می کنیم ، یک یا دو سوکت USB دارند. با استفاده از چند ابزار USBی شما به مشکل کمبود سوکت برخواهید خورد. برای مثال ، روی کامپیوتری که من الان در حال تایپ هستم ، یک پرینتر USB و یک اسکنر USB و یک دوربین اینترنتی USB و نیز یک کارت شبکه USB دارم.
کامپیوتر من تنها یک Connector برای USB دارد. سوال آشکار و واضحی که در اینجا مطرح می شود این است که چگونه می توان تمام این دستگاهها را متصل کرد ؟
راحتترین راه حل برای این مشکل خرید یک USB HUB ارزان می باشد.
USB استاندارد تا 127 دستگاه را پشتیبانی می کند و USB HUB ها نیز یکی از شاخه های این استاندارد هستند. یک هاب معمولا دارای 4 پرت می باشد ولی ممکن است بیشتر باشد. شما هاب مورد نظر را به کامپیوتر خود وصل کنید و بقیه دستگاهها یا حتی هاب دیگری را به این هاب وصل می کنید.
با زنجیری شدن این HUB ها به یکدیگر ، شما می توانید ده ها در گاه USB قابل دسترس با یک کامپیوتر داشته باشید.
HUB ها می توانند روشن و یا خاموش شوند. چنانکه جلوتر خواهید دید USB استاندارد به دستگاهها این اجازه را می دهد تا برق خود را از USB Connection بگیرند.
مشخص است که یک دستگاه پر مصرف مثل یک پرینتر و یا یک اسکنر خودشان برق مورد احتیاجشان را تامین می کنند اما دستگاههای کم ولتاژ مثل Mouseها یا دوربینهای Digitalی به منظور ساده تر شدن ، برقشان را از BUS دریافت می کنند. برق (تا 500 میلی آمپر در 5 ولت) از کامپیوتر می آید. اگر شما تعداد زیادی از دستگاههای Self Powered مثل پرینتر و اسکنر داشته باشید ، در آن صورت Hub شما احتیاجی به برق نخواهد داشت. هیچ کدام از این دستگاهها که به Hub متصل شده اند احتیاج به برق اضافه ندارند بلکه کامپیوتر آن را تامین می کند.
اگر چنانچه تعداد زیادی دستگاههای بودن منبع تغذیه مثل Mouse و دوربینها را داشته باشید ، احتمالا به یک هاب با منبع تغذیه احتیاج پیدا خواهید کرد. هاب Transformer مخصوص خود را دارد که برق لازم برای bus را تامین می کند. بنابراین دستگاهها بار زیادی به منبع تغذیه کامپیوتر شما وارد نمی کنند.

پشت صحنه
Universal Serial Bus مشخصات زیر را داراست :
• کامپیوتر مانند یک Host (میزبان) عمل می کند.
• تا 127 دستگاه می توانند به طور مستقیم و یا با استفاده از USB Hub به کامپیوتر میزبان متصل شوند.
• هر کابل USB مجزا تا فاصله 5 متری هم کشش کار و انجام عملیات را خواهد داشت و به وسیله هاب ها ، وسایل و دستگاهه تا فاصله 30 متری (اندازه 6 کابل) از دستگاه نیز می توانند عمل کنند.
• BUS حداکثر میزان انتقال داده تا 12 مگابیت در ثانیه را دارد.
• برای هر دستگاه امکان درخواست تا 6 مگابیت وجود دارد. (واضح است که شما نمی توانید بیش از یک سخت افزار برای درخواستی معادل 6 مگابیت در ثانیه داشته باشید. در غیر شما از میزان حداکثر 12 مگابیت در ثاینه BUS فراتر خواهید رفت.)
• هر کابل USB دو رشته سیم برای انتقال برق (+5 ولت و زمین) و یک زوج سیم به هم تابیده شده برای انتقال داده ها دارد.
• روی سیم های انتقال برق کامپیوتر توانایی این را داد که تا 500 میلی آمپر در 5 ولت ایجاد کند.
• دستگاههای کم ولتاژ مانند Mouse ها می توانند برق مورد احتیاجشان را مستقیما از BUS بگیرند. ولی دستگاههای پر ولتاژ مثل پرینترها دارای منبع تغذیه می باشند و برق کمی را از BUS دریافت می کنند. هاب ها می توانند خود دارای منبع تغذیه باشند تا بتوانند برق مورد نیاز برای دستگاههایی که به هاب متصل است را تامین کنند.
• سخت افزارهای USB ، Hot Swappable هستند بدین معنی که می توان در هر زمان آنها را به BUS وصل کرد و یا از BUS جدا نمود.
• خیلی از دستگاههای USB می توانند به وسیله کامپیوتر میزبان و زمانی که کامپیوتر وارد مرحله Power-Saving می شود به حالت Sleep بروند.

دستگاههای که به پرت USB متصل می شوند ، برای حمل اطلاعات و برق متکی به کابلهای USB هستند.
وقتی که میزبان روشن می شود ، تمام دستگاههای متصل شده به BUS را چک می کن و به هر کدام آدرسی را اختصاص می دهد (اسم این مرحله را enumeration می گویند – خود دستگاهها هم وقتی به Bus وصل می شوند , enumerated می شوند) همچنین میزبان متوجه می شود که هر کدام از دستگاهها چه نوعی تبادل اطلاعات دارند :
• Interrupt (وقفه) – دستگاهی مثل Mouse یا صفحه کلید که اطلاعات جزئی را می فرستد حالت Interrupt را برای تبادل اطلاعات انتخاب خواهد کرد.
• Bulk (حجیم و توده ای) – دستگاهی مانند یک چاپگر که اطلاعات را به واسطه یک بسته بزرگ دریافت می کند ، برای انتقال اطلاعات از روش Bulk استفاده می کند. یک بسته از اطلاعات به چاپگر فرستاده می شود (در قطعات 64 بایتی) و برای اطمینان از درستی آن ، چک خواهد شد.
• Isochronous – یک دستگاه ارسال موجی مثل Speaker از روش Isochronous استفاده می کند. داده ها بین دستگاه و میزبان به صورت همزمان و بدون هیچ تصحیحی ، جریان می یابند.

میزبان همچنین می تواند دستورات و چک دستگاهها را به صورت بسته های کنترلی ارسال کند. چون دستگاهها enumerated می شوند ، میزبان مقدار پهنای باندی را که تمامی دستگاههای Interrupt و Isochronous درخواست کرده اند را نگاه می دارد.
آنها می توانند از 90% ، 12 مگابیت در ثانیه پهنای باند را که موجود است استفاده کنند. بعد از اینکه 90% استفاده شد ، میزبان اجازه دسترسی به بقیه دستگاههای Interrupt و Isochronous را نمی دهد. بسته های کنترلی و بسته های Bulk از بقیه پهنای باند موجود استفاده می کنند (حداقل 10%).
USB پهنای باند موجود را به frame تقسیم می کند و میزبان Frame ها را کنترل می کند. Frame ها شامل 1500 بایت می باشند و هر frame جدید در هر یک میلی ثانیه ایجاد
می شود. در حین یک frame ، دستگاههای Interrupt و Isochronous یک شکاف را می گیرند بنابراین پهنای باند مورد نیاز آنها تضمین می شود. بسته های کنترل و Bulk از مقدار فضای باقیمانده استفاده می کنند.

USB 2.0 افزایش سرعت را تا میزان 10 یا 20 برابر نوید می دهد ، در حالی که سازگاری قبلی با دستگاههای قدیمی را با همان کابلها حقظ می کند. این نوع سرعت این امکان را ایجاد می کند تا تقریبا هر چیزی را از طریق USB به کامپیوتر متصل کنید. مثل هارد دیسکهای بیرونی و دوربین های ویدئویی.

گفتنی است سرعت انتقال داده در گذرگاه سریال USB 1.1 برابر با 12 مگابیت بر ثانیه و سرعت انتقال داده در USB 2.0 برابر با 480 مگابیت بر ثانیه است.

+ نوشته شده در  یکشنبه 1387/01/25ساعت 11:41  توسط فرنود حسنی  | 

گنو/لینوکس یا بطور مختصر لینوکس یک سیستم عامل است. شما هم‌اکنون سیستم عاملی روی رایانه خود دارید و می‌دانید که سیستم عامل، مهمترین برنامه‌ی رایانه است که وظیفه‌ی مدیریت سایر برنامه‌ها، مدیریت سخت‌افزار و ارتباط میان نرم‌افزار با سخت‌افزار را بر عهده دارد. سیستم عامل شما ممکن است مایکروسافت ویندوز، نسخه‌ای از داس، اپل مکینتاش، یا نسخه‌ای از یونیکس باشد (سیستم عامل‌های دیگری نیز وجود دارند). گنو/لینوکس یک سیستم عامل شبیه یونیکس است که هسته‌ی آن توسط فردی با نام "لینوس توروالدس" که در اوایل دهه‌ی نود، دانشجوی دانشگاه هلسینکی فنلاند بود نوشته شد؛ و اولین نسخه‌ی آن در سال ۱۹۹۱ انتشار یافت. سپس نرم‌افزارهایی که پروژه‌ی "گنو" تهیه و تولید کرده بود، در کنار این هسته قرار گرفت، و سیستم عامل گنو/لینوکس را تشکیل داد. از آن جایی که بسیاری از نرم‌افزارهای مهم درون این سیستم، از محصولات پرو‌ژه‌ی گنو می‌باشد نام صحیح این سیستم عامل "گنو/لینوکس" است.
 
گنو/لینوکس مزیت‌های بسیاری نسبت به سایر سیستم عامل‌ها دارد. به طور خلاصه می‌توان نقاط قوت گنو/لینوکس را در امنیت بسیار بالا به دلیل وجود دیواره‌ی آتش در هسته‌ی سیستم عامل و همچنین وجود لایه‌های امنیتی مختلف در آن، تعداد انگشت شمار ویروس‌های رایانه‌ای شناخته شده برای آن، پایداری بسیار بالا به دلیل طراحی درست هسته، بدین صورت که اشکال در یک نرم‌افزار باعث ناپایداری کل سیستم نمی‌گردد، سرعت بالای سیستم عامل، به دلیل در دسترس بودن کد متن برنامه، و در نتیجه امکان کامپایل برنامه برای یک سخت‌افزار خاص، قیمت بسیار پایین آن، از آن‌جایی که خود سیستم عامل و اکثر نرم‌افزار‌های آن به رایگان در دسترس می‌باشند؛ خلاصه کرد. لینوکس همچنین یک هسته‌ی کاملا چند وظیفه‌ای می‌باشد، و از سال‌ها قبل از آنکه ویندوز به وجود آمده باشد و در زمانی که داس یک سیستم عامل تک وظیفه‌ای بود؛ این سیستم توانایی اجرای چند وظیفه به صورت همزمان را داشت. لینوکس سیستمی چند کاربری است، و این مفهوم را به حد اعلای خود رسانده، زیرا چند کاربر، می‌توانند از یک سیستم به طور همزمان و بدون دخالت در وظایف یکدیگر استفاده کنند. نسخه‌ی فعلی هسته‌ی لینوکس که نسخه‌ی
۴/۲ است، توانایی بهره‌وری از ۸ پردازنده را به صورت همزمان دارد، و این قابلیت در نسخه‌ی بعدی آن به ۱۶ پردازنده خواهد رسید.

مهمترین برتری گنو/لینوکس، نسبت به سیستم‌عامل‌های انحصاری آن است که این سیستم نرم‌افزار آزاد است. هیچ شرکت، دولت یا گروهی صاحب گنو/لینوکس نیست. شرکت‌ها و گروه‌های بسیاری اقدام به تولید مجموعه نرم‌افزارهای خود، که "پخش" نام دارد کرده‌اند. تعداد دقیق پخش‌های گنو/لینوکس مشخص نیست، اما آنچه که مسلم است آن است که بیش از
۲۰۰ پخش ثبت شده‌ی گنو/لینوکس وجود دارد. هر شخصی، با کمی دانش فنی و کمی وقت می‌تواند سیستم عامل گنو/لینوکس خودش را درست کند. با این وجود اکثرا افراد ترجیح می‌دهند که از پخش‌های از پیش ساخته شده استفاده کنند. از معروفترین پخش‌های گنو/لینوکس می‌توان به دبیان (Debian) ، رد هت (RedHat) ، مندریک (Mandrake) ، سوزه (SuSE) و جنتو (Gentoo) اشاره کرد.


گنو/لینوکس هم همانند مایکروسافت ویندوز، و در حقیقت همانند تمام سیستم‌عامل‌های دیگر بر روی دیسک سخت نصب می‌شود. در حقیقت، گنو/لینوکس تقریبا روی هر نوع سازه‌ی رایانه‌ای قابل نصب است. از سازه‌ی
IA32 که اکثر ما از آن استفاده می‌کنیم، و شامل پردازنده‌های Intel و AMD می‌شود، تا سازه‌ی PowerPC (پردازنده‌های IBM و Motorola)، سازه‌ی Sparc (پردازنده‌های Sun)، سازه‌ی Alpha (پردازنده‌های HP)، و سازه‌های دیگری که ذکر آن‌ها در اینجا ضرورتی ندارد. گنو/لینوکس همچنین می‌تواند به آسانی در کنار سایر سیستم‌عامل‌‌ها از جمله مایکروسافت ویندوز، بر روی یک رایانه قرار گیرد. در این حالت شما یک رایانه‌ی به اصطلاح Multi Boot خواهید داشت، و هنگام روشن نمودن رایانه، سیستم‌عامل مورد نظرتان را انتخاب کرده و وارد آن می‌شوید.

 منبع: http://www.gambas-ir.com/training/linux-training/index.php?f=1&d=1

+ نوشته شده در  یکشنبه 1387/01/25ساعت 11:35  توسط فرنود حسنی  |